روزگاری غریبی ست آنچه در دل داری را درقبرستانی که برای دلت آماد ساختی دفن کنبگذار که شادی دلت بیدار شود تااحساسی دوباره همچون شیرینی عسل در دلت ایجادشود

 گریه رافراموش کن تااشک رابرای لحظه های شوق لبریز کنی ودری به روی آه حسرتت ببندی

 دنیا قشنگ است اگرتوبخواهی چشمهایت را به روی تنهایی ببندتاشادی دلت ناامید نشود

عاشق باش تاعشق رابفهمی دنیای عشق دنیای دیوانه هاست سعی کن به آنجانروی که دل واحساس خودراازیادمیبری

 تونخواهی دل است ودوست داشتن عشق رابااحساس نباشد بایدبفهمی تادلت نشکند وآه دلت بیرون نزند

عشق در یک جمله معنا میشود با من بمان عشق اکسیریست که در دل جاودانه میماند

تنها نمان...

نوشته شده در جمعه 25/6/90ساعت 8:28 عصر توسط حسین| نظرات ( ) |